Καθημερινή σκηνή σε παιδική χαρά. Ένα παιδάκι, από την αρχή που αναπτύσσει μια σχετικά αυτόνομη κίνηση, από όταν αισθάνεται ικανό να στηριχτεί, έστω για λίγο, στις δικές του δυνάμεις, ενθουσιάζεται με τα χαλίκια. Είναι η υφή τους; Είναι ο ήχος τους, όταν αυτά πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο, ο οποίος ίσως θυμίζει στα αγύμναστα αυτιά τους κάτι από τον υπόκωφο παφλασμό της θάλασσας; Είναι η αίσθηση ότι μπορούν να σηκώσουν, να μετακινήσουν, να ασκήσουν δύναμη πάνω σε ένα αντικείμενο; Είναι απλά η πολλαπλότητά τους, που τα καθιστά θελκτικά στα παιδικά μάτια; Δεν είμαι αναπτυξιολόγος, δεν ξέρω, υποθέσεις, πιθανόν άστοχες, επί εμπειρικών παρατηρήσεων διατυπώνω.
