Καθημερινή σκηνή σε παιδική χαρά. Ένα παιδάκι, από την αρχή που αναπτύσσει μια σχετικά αυτόνομη κίνηση, από όταν αισθάνεται ικανό να στηριχτεί, έστω για λίγο, στις δικές του δυνάμεις, ενθουσιάζεται με τα χαλίκια. Είναι η υφή τους; Είναι ο ήχος τους, όταν αυτά πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο, ο οποίος ίσως θυμίζει στα αγύμναστα αυτιά τους κάτι από τον υπόκωφο παφλασμό της θάλασσας; Είναι η αίσθηση ότι μπορούν να σηκώσουν, να μετακινήσουν, να ασκήσουν δύναμη πάνω σε ένα αντικείμενο; Είναι απλά η πολλαπλότητά τους, που τα καθιστά θελκτικά στα παιδικά μάτια; Δεν είμαι αναπτυξιολόγος, δεν ξέρω, υποθέσεις, πιθανόν άστοχες, επί εμπειρικών παρατηρήσεων διατυπώνω.
Κάποτε έρχεται η στιγμή που τα χαλίκια αυτά, ένα από τα πρώτα αισθητηριακά τους παιχνίδια, θα αποτελέσουν και το πρώτο τους δώρο. Αυθόρμητο, ειλικρινές. Δύο μικρές χούφτες μαζεύουν όσα περισσότερα μπορούν και σ’ τα δωρίζουν, με χαμόγελο απαστράπτον και με δύο μάτια γεμάτα λάμψη που περιμένουν τη δική σου ανταπόκριση. Επαναλαμβάνουν την κίνηση, δωρίζουν κι άλλα. Σ’ το λένε, είναι «δώρο», όσα μπορούν με τα λόγια, όσα δεν μπορούν με το βλέμμα και την κίνησή τους. Και χαμογελάνε, βλέπουν με ενδιαφέρον αν τα κρατάς.
Δεν είναι κίνηση τυπική. Τα χαλίκια είναι ο πρώτος τους θησαυρός. Τα μαζεύουν, τα αποθηκεύουν, δεν αφήνουν κανέναν να τους τα πάρει, παρά μόνο τα δωρίζουν. Είναι πρώτη ύλη των πρωτολειακών δημιουργικών τους παρορμήσεων. Είναι στοιχείο του παιχνιδιού τους, τι πολυτιμότερο από αυτό; Και, ξάφνου, τεντώνουν το χεράκι τους και σ’ τα δίνουν. Έτσι απλά, χωρίς να ζητήσουν αντάλλαγμα.
Άπλωσε το χέρι σου να τα πάρεις, ασχολήσου με αυτά. Χαμογέλασε, δείξε τη χαρά σου για το δώρο που έλαβες. Μην τα πετάξεις μπροστά στα αθώα μάτια τους, έχεις πάντα τον χρόνο να το κάνεις μετά, στα κρυφά, χωρίς να σε δουν. Νιώσε γεμάτος εκείνη τη στιγμή, είσαι συμμέτοχος της ευτυχίας τους, αποδέκτης της γενναιοδωρίας τους. Ένα μέρος του θησαυρού τους σου χαρίζουν…
Ενθουσιάσου με την απλότητα και την ευτυχία που αυτή μπορεί να γεννά. Και διαφύλαξέ την, όσο μπορείς, η απλότητα είναι η πηγή των πιο γνήσιων συναισθημάτων. Το βράδυ, όταν πλέον η παιδική σου παρέα θα κοιμάται, έχεις τον χρόνο να διερωτηθείς πού χάθηκε εκείνη η περίοδος κατά την οποία κι εσύ αντλούσες ευτυχία από την απλότητα. Κάπου εκεί ίσως ανακαλύψεις εκ νέου –και σίγουρα για λίγο, μοιραίο αυτό– ένα κομμάτι της χαμένης σου παιδικότητας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου