Το «μη αναμενόμενο», ο μεγαλύτερος αντίπαλος της κυβέρνησης

 Οι

μεγαλύτερες ανατροπές στη ζωή έρχονται, όταν κανείς δεν τον περιμένει. Αυτή είναι, άλλωστε, και η έννοια της «ανατροπής»: «κατάργηση, εξαφάνιση, συνήθως βίαιη». Εδώ αλλάζω τον χαρακτηρισμό «βίαιη», καθώς ζούμε σε μια δημοκρατούμενη χώρα –ναι, με τις αρρυθμίες και τις ατέλειές της, δημοκρατία είναι–, με το «απότομη» ή «μη αναμενόμενη». Το μη αναμενόμενο προκύπτει από τα δεδομένα, τις προσλαμβάνουσες και πώς αυτά αξιολογούνται κάθε φορά από το εκάστοτε ενδιαφερόμενο υποκείμενο.

Η άρνηση και ο φόβος δεν είναι στρατηγική: η τεχνητή νοημοσύνη έχει μπει στην τάξη

 Ας πάρουμε τα πράγματα από τη αρχή: δεν είναι η πρώτη φορά που μια μεγάλη τεχνολογική αλλαγή έρχεται να ταράξει την κοινωνία και, κατ’ επέκταση, την εκπαίδευση – το θεμέλιό της, ας μην το παραλείπουμε. Τους τελευταίους –χονδρικά– δύο αιώνες, μετά από χιλιετίες σχετικής τεχνολογικής αταραξίας –οι αλλαγές συντελούνταν κυρίως σε επίπεδο ηθικού, πολιτικού και στοχαστικού προσανατολισμού, αλλά και ταξικής, κοινωνικής και φυλετικής σύστασης των εκπαιδευόμενων– οι αλλαγές ήταν τεκτονικές και, λιγότερο ή περισσότερο, τροποποιούν τα συστήματα εκπαίδευσης, διαμορφώνοντας και το πολιτικό πλαίσιο εντός του οποίου αυτά σχηματοποιούνται. Και εκτός από το να διαμορφώνουν νέες προοπτικές, προκαλούσαν προβληματισμό, σκεπτικισμό και φόβο.

Συμφιλίωση με το παρελθόν, ο χαμένος μας αγώνας

 Τα ταξίδια ανοίγουν τη σκέψη και τους ορίζοντες. Είχα χρόνια να το νιώσω· όσα είχα, τέσσερα για την ακρίβεια, να μπω και σε αεροπλάνο. Ας όψονται οι νέες συνθήκες ζωής. Τέλος πάντων, μικρή σημασία έχει αυτή η εξομολόγηση, απλώς προέκυψε αυθόρμητα.

Μνημείο εκτελεσθέντων της εξέγερσης του 1956 στο Hősök tere. Αυτό σημαίνει ορατότητα της μνημειακής αρχιτεκτονικής

Τρία χρόνια μετά: όταν η ιστορία γράφεται μεταξύ άμβωνος και αγχόνης

 Πέρασαν τρία χρόνια από το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, το οποίο στέρησε τη ζωή σε 57 ανθρώπους. Πολλά έχουν γίνει από τότε, πολύ περισσότερα έχουν γραφτεί, τα περισσότερα από αυτά, όμως, καμιά σχέση δεν έχουν με την ουσία τού δυστυχήματος, παρά κινήθηκαν –και κινούνται– στη σφαίρα της πολιτικής, κυρίως δε της παραπολιτικής. Λόγια, «απόψεις», στάσεις και τάσεις που περισσότερο εργαλειοποίησαν επικοινωνιακά το δυστύχημα παρά απέφεραν κάποιο όφελος ή τίμησαν τη μνήμη των αδικοχαμένων ανθρώπων.

Εσείς κράξατε σήμερα;

 Δεν θα έγραφα αυτές τις γραμμές, αν κάποιες απλές καθημερινές κουβέντες δεν μου προκαλούσαν αυθόρμητο εκνευρισμό και δυσκολία στη διαχείρισή τους.

Είμαστε τόσο επιρρεπείς στον επικριτικό σχολιασμό και στην ισοπέδωση, στο «κράξιμο», χωρίς αυτό να μας προβληματίζει. Δεν είναι μόνο που δεν χρωστάμε καλό λόγο για τίποτα και για κανέναν, αλλά περιμένουμε στη γωνία να στάξουμε απρόκλητο φαρμάκι για όλους, όλες και όλα. Κυρίως δε για ό,τι και όποιον/α μάς υπερβαίνει σε αξία.

Η επικίνδυνη γοητεία του αυταρχισμού

 Ζούμε στην εποχή της κρίσης της δημοκρατίας, όπως υποστηρίζουν πολιτικοί αναλυτές, επιστήμονες και στοχαστές; Πιθανότατα ναι. Αυτοί/αυτές έχουν τα επιστημονικά εργαλεία στα χέρια τους, την αντίστοιχη ακαδημαϊκή σκευή και τα πνευματικά εφόδια να κρίνουν καλύτερα από τον μέσο όρο της κοινωνίας. Και η σχεδόν ομόφωνη διαπίστωσή τους τρομάζει.

Η μαύρη Αθηνά και τα χίλια κακά της τρέλας μας

 

Θα έχετε ακούσει για την υπερπαραγωγή του Christopher Nolan που είναι στα σκαριά και θα προβληθεί στις οθόνες μας κάπου μέσα στο 2026. Κι αν όχι, με χαρά το γράφω εδώ: Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας του Ομήρου με τίτλο ομώνυμο του έπους.

 

Τριάντα χρόνια μετά την «Οδύσσεια» με πρωταγωνιστή τον Armand Assante και είκοσι κάτι χρόνια μετά την «Τροία» του Pettersen, τα έπη του Ομήρου, τα  πρώτα λογοτεχνικά έργα του κόσμου που έμελλε να ονομαστεί «δυτικός», επιστρέφουν στο κινηματογραφικό προσκήνιο με μια παραγωγή υπεραστέρων και με πολλές προσδοκίες να τη συνοδεύουν. Μέχρις εδώ, όλα καλά, για τους δε λάτρεις της Οδύσσειας, υπέροχα.