Εκλογές 2023: Ο φόβος φυλά τα τέρατα

 Είναι μια πραγματικότητα και μια κοινωνία δύσκολη αυτή που ζούμε. Δύσκολη, όχι επειδή ερχόμαστε αντιμέτωποι με πολλά προβλήματα και προκλήσεις. Άλλωστε σε ποια εποχή και σε ποια κοινωνία στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν συνέβαινε αυτό; Δύσκολη, επειδή είναι εξαιρετικά σύνθετη η κατανόησή της, η αντίληψη των παραμέτρων που την συνθέτουν, η ποικιλομορφία της. Και, όταν κάτι είναι δύσκολο, γεννά τον φόβο, δύναμη αντίρροπη του ορθολογισμού, ο οποίος κατά κοινή ομολογία είναι η πρώτη ύλη της δυτικής κοινωνίας, του σπουδαιότερου κοινωνικού επιτεύγματος της ανθρωπότητας έως σήμερα.

Λίγες σκέψεις για τον χρόνο και την παντοδυναμία του

 Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες αναμένουμε έναν νέο χρόνο να έρθει και έναν παλιό να φύγει. Η προσμονή όλης της ανθρωπότητας για τη στιγμή αυτή της μεγάλης αλλαγής, μια στιγμή που στην ουσία της δεν έχει καμία διαφορά από όλες τις άλλες της ζωής μας πέρα από τον συμβολισμό της αλλαγής, της μετάβασης, της νέας αρχής, φανερώνει την παντοδυναμία της έννοιας «χρόνος» στις ανθρώπινες κοινωνίες.

Κυνηγάμε διαρκώς τον χρόνο να τον αξιοποιήσουμε. 

Πόσο «σύγχρονο» είναι το εκπαιδευτικό μας σύστημα;

 Είναι διαδεδομένη στην κοινή γνώμη μια παραδοχή, που, παρότι ακούγεται στερεότυπη, απηχεί την πραγματικότητα όσο λίγες. Με αυτήν και αρχίζω. Βάση της κάθε κοινωνίας, λοιπόν, είναι το εκπαιδευτικό της σύστημα, βάση με διαστάσεις τόσο ηθικές, αξιακές, κοινωνικές όσο και παραγωγικές. Η κυρίαρχη νοοτροπία, η κουλτούρα, ο επαγγελματικός προσανατολισμός, η πολιτική και κοινωνική διαπαιδαγώγηση εκπορεύονται από το εκπαιδευτικό σύστημα.

Σκέψεις από το Ίλιον έως την Κάρπαθο

Είναι δύο περιστατικά φαινομενικά ασύνδετα, απομακρυσμένα γεωγραφικά μεταξύ τους, χωρίς εμφανή συνάφεια και με σαφώς διαφορετική δραματική ένταση. Έχουν, ωστόσο, κοινή κοινωνικά αιτιώδη προέλευση. Αναφέρομαι στο περιστατικό του μουσικού σχολείου στον Ίλιον, στην προσβολή προς τον μαθητή που εμφανίστηκε στο σχολείο φορώντας φούστα, και στον τραγικό πατέρα τής Καρπάθου που αυτοκτόνησε, μην μπορώντας να διαχειριστεί τη στάση συγχωριανών προς τον γιο του, τη σεξουαλική ταυτότητα του οποίου ανήθικα και παράνομα κάποιοι εξέθεσαν.

Μια φωτογραφία κάπου στα Εξάρχεια

Σε ένα κείμενο του 2012 ο Ουμπέρτο Έκο έγραφε ότι σταμάτησε να βγάζει φωτογραφίες κάπου στη δεκαετία του 1960, μετά από μια περιήγησή του στους γαλλικούς καθεδρικούς ναούς, τους οποίους φωτογράφιζε «σαν τρελός». Αναφέρει πως, όταν επέστρεψε, είχε μια σειρά μέτριων φωτογραφιών στη συλλογή του, όμως δεν θυμόταν τι είχε δει. Και οι φωτογραφίες δεν τον βοηθούσαν να ανακαλέσει τίποτα στη μνήμη του. Πέταξε λοιπόν τη φωτογραφική μηχανή και αποφάσισε να καταχωρίζει πλέον στον νου του ό,τι έβλεπε (Ουμπέρτο Έκο, «Τα χρονικά μιας ρευστής κοινωνίας», Μια τούρτα φράουλες με κρέμα, Αθήνα: Ψυχογιός σελ. 128). Η ελαφρά παράφραση του αποσπάσματος είναι αποκλειστική ευθύνη του γράφοντος. 

Βιβλιοκριτική στο Fractalart.gr

 

Σκιαμαχία: Ένα ψυχογραφικό μυθιστόρημα απόλυτα προσωπικής γραφής

Ο Γιάννης Λαρής, μια βαθυστόχαστη προσωπικότητα κι ένας ιδιαίτερος εκδότης, είναι ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος του Σκιαμαχία του Βασίλη Νάστου που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. Πρόκειται για ένα βαθιά ψυχογραφικό και ψυχαναλυτικό μυθιστόρημα, εμπνευσμένο από τη σύγχρονη ζωή και καθημερινότητα, με αποτέλεσμα κάθε σύγχρονος αναγνώστης να μπορεί να ταυτιστεί τόσο με τον πρωταγωνιστή όσο και με τα υπόλοιπα δευτερεύοντα λογοτεχνικά πρόσωπα. Ωστόσο, θα μπορέσει τόσο ο πρωταγωνιστής όσο και ο αναγνώστης να βρει τις απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματα που τον βασανίζουν;

Συνέντευξη στο TVXS.GR

 Τι είναι εκείνο που σας ωθεί να γράφετε;

Οι επιρροές της καθημερινότητας, οι  απλές συζητήσεις με τους ανθρώπους που με περιβάλλουν, μια απλή βόλτα στο κέντρο της Αθήνας είναι πάντα η πρώτη ύλη των σκέψεών μου και κατ’ επέκταση της συγγραφής. Το ίδιο και τα βιβλία που κατά καιρούς διαβάζω. Ένας φίλος με πειράζει, γιατί έχω μαζί μου πάντα ένα «μπακαλοτέφτερο» όπως το λέει, όπου καταγράφω σκέψεις παροδικές, στιγμαίες, ώστε να τις διασώσω από τη λήθη. Πολλές φορές δεν είναι εύκολο να συνειδητοποιήσω τι μου προκαλεί τον προβληματισμό και την περισυλλογή, καθώς μια σκέψη προκύπτει εν τέλει ως κράμα της απλότητας της καθημερινής ζωής.