Αμφίπολη, η εθνική μας παράνοια

Και ξαφνικά, εδώ και κανένα μήνα, Αμφίπολη παντού… Στις φιλικές συζητήσεις, στα τηλε-παράθυρα, στις εφημερίδες, στα ένθετα, στη Βουλή, ακόμα και στη Δ.Ε.Θ… Τι κι αν πριν δύο μήνες όλοι αγνοούσαμε τη μικρή αυτή επαρχία, τι κι αν η έννοια «αρχαιολόγος» έβαινε προς εξαφάνιση, καθώς αποτελούσε πότε συνώνυμο της ανεργίας και πότε του κυνηγιού της χίμαιρας στις «ορθολογικές» εποχές που ζούμε, τώρα γεμίσαμε ειδικούς και των δύο.. Αρχαιολόγους με ειδίκευση μάλιστα στην «αμφιπολυλογία». Όχι ότι είναι κακό να βιώνουμε τη χαρά της ανακάλυψης και της περιέργειας για την αποκάλυψη του μυστηρίου. Η υποκρισία και η υστερία όμως είναι ενοχλητικές.

Παραεκπαιδευτικό σύστημα, όχι "παραπαιδεία"

Η εικόνα κάθε χρόνο τέτοια εποχή είναι γνωστή. Την αρχική γκρίνια των παιδιών για ακόμα ένα καλοκαίρι που πέρασε και το διαδέχεται ένας εννιάμηνος σχολικός μαραθώνιος τη διαδέχεται γρήγορα το χαμόγελο του συναπαντήματος με φίλες, φίλους, συμμαθητές. Σταδιακά η χρονιά θα πάρει το δρόμο της, όλοι θα προσαρμοστούν εκ νέου στη σχολική πραγματικότητα και η προσοχή θα (ξανά)εστιαστεί σύντομα στους φετινούς πρωταγωνιστές, τους υποψηφίους για τα τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα μαθητές της Γ’ Λυκείου. Και κάπου εκεί, στα μέσα της χρονιάς, θα ξεκινήσει μία επίθεση στους λεγόμενους λειτουργούς της «παραπαιδείας», τα φροντιστήρια και τους «ιδιαιτεράδες», τους υπευθύνους για την οικονομική αφαίμαξη των οικογενειών και –φυσικά- για όλα τα δεινά της παιδείας.

Οι αγέλαστοι της Αθήνας

Αρχές Αυγούστου και μία βόλτα στο κέντρο της Αθήνας είναι ιδανική για όσους «ξέμειναν» στην πρωτεύουσα και αναζητούν μία αίσθηση απελευθέρωσης από τις έγνοιες της καθημερινότητας. Άλλωστε, το κέντρο της πόλης προσφέρεται για τα πάντα – έστω, σε αυτά τα «πάντα» δε συμπεριλαμβάνεται το θαλασσινό τοπίο και η αντίστοιχη αύρα, αλλά ας είναι.

 Αφετηρία της διαδρομής η Βικτώρια και η πορεία προς Φιλοπάππου –τουλάχιστον η προσχεδιασμένη. Κανένας συγκεκριμένος στόχος, δεν είναι άλλωστε πάντα κάτι τέτοιο απαραίτητο. Παρατηρώ περπατώντας τα δεκάδες κλειστά μαγαζάκια – σήματα κατατεθέντα του κέντρου για δεκαετίες- και συνειδητοποιώ ότι το μόνο νέο στον τομέα της επιχειρηματικότητας είναι καταστήματα που προσφέρουν καφέ και φαγητό στο χέρι. Περιορίστηκε η έμπνευση – ή μήπως «ποινικοποιήθηκε» η επιχειρηματικότητα;

Αλλαγές στην παιδεία, αλλά προς ποια κατεύθυνση;

Το τέλος μίας σχολικής χρονιάς πάντα προσφέρεται για πλήθος συναισθηματικών και νοητικών διεργασιών, τόσο -κυρίως- για τους μαθητές, όσο και για τους εκπαιδευτικούς. Νοσταλγία για τη χρονιά που –ανεπιστρεπτί- πέρασε, συγκίνηση για τις στιγμές που χάθηκαν μέσα στο χρόνο, χαρά για ό,τι «πήγε καλά», προβληματισμός για τα λάθη που θα μπορούσαν να αποφευχθούν. Σκέψη και προγραμματισμός για τη χρονιά που έρχεται. Όμορφη και πάντα διαφορετική διαδικασία.

Ας μην κρυβόμαστε, η δημοκρατία μας απέτυχε…

      Η τελευταία εκλογική αναμέτρηση, παρά το αισιόδοξο μήνυμα της λαϊκής κατακραυγής προς την κυβερνητική –και μόνο πλέον- πλειοψηφία, δυστυχώς φανέρωσε με εξαιρετική διαύγεια παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, προς τις οποίες φροντίζαμε με επιδέξια άγνοια κινδύνου να εθελοτυφλούμε. Είναι γνωστό ότι κανείς από το πολιτικό κατεστημένο των προηγουμένων ετών, πολύ δε περισσότερο από τους κυβερνώντες την τελευταία τετραετία, δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχος. Πλέον όμως, από την Κυριακή 25/5, το ίδιο συμβαίνει και για τους πολίτες της χώρας, οι οποίοι, με περισσή άνεση, ανέδειξαν και καθιέρωσαν, γεγονός πλέον δυστυχώς αδιαμφισβήτητο, ως τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας το μόρφωμα της Χρυσής Αυγής. Το ότι η θέαση του ποσοστού, που οριακά έμεινε κάτω του διψήφιου, προκάλεσε ανακούφιση πρέπει να γεννά τον πανικό για το πού βαδίζουμε.