Ο κορονοϊός και το κοινωνικό κατασκεύασμα της ρητορείας της «ισότητας»

Είναι μια περίοδος παράξενη. Αυτό, νομίζω, δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Έχει το περιεχόμενο και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που θα της χαρίσουν μια θέση στα περίφημα μελλοντικά βιβλία της Ιστορίας. Είναι μια περίοδος που προέχει η ευθύνη, που είναι αναγκαία η κοινωνική συνείδηση. Τα δύο αυτά χαρακτηριστικά διαμορφώνουν και τη στάση του υπεύθυνου ανθρώπου και εγγυώνται μια συλλογική αντιμετώπιση του αόρατου και ασαφούς στον προσδιορισμό εχθρού. Έτσι λοιπόν, το «Μένουμε Σπίτι» αποτελεί μάλλον μια συλλογική αναγκαιότητα.

Ωστόσο, σε περιόδους κατά τις οποίες ανατρέπεται εκ θεμελίων κάθε κοινωνική σταθερά και απορρυθμίζεται η κοινωνική λειτουργία οι ανισότητες γίνονται ακόμα εμφανέστερες. Ο πρωθυπουργός στο διάγγελμά του έκανε λόγο για το ότι «απέναντι στον κορονοϊό είμαστε όλοι ίσοι». Η επίκληση της ισότητας είναι ένα ρητορικό κατασκεύασμα που εξασφαλίζει για την ώρα την υποστήριξη των –πρωτοφανών για τις δυτικές κοινωνίες αλλά απαραίτητων στο πλαίσιο της κοινωνικής συνθήκης που βιώνουμε- μέτρων εγκλεισμού και περιορισμού των κοινωνικών ελευθεριών. Θολώνει, όμως, τα νερά για τις αντικειμενικές δυσκολίες που θα βιώσει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των συμπολιτών μας. Και αποκρύπτει τις νέες ανισότητες που θα προκύψουν την ημέρα που «θα έχουμε κερδίσει τη μάχη».

Για την κυρά-Στάσα τη Σμυρνιά

-Στάσου λίγο, γιόκα μου, στάσου λίγο. Ωχ, κόρη μου, εσένα δεν σε είδα από αρχή, στάσου και εσύ λίγο. Και σ’χωράτε με, τη γριά. Να, εδώ, μισό λεπτό να σταθώ στον κορμό τούτου δω του δέντρου. Νεραντζιά θαρρώ είναι, όμορφο το άρωμα που βγάνει. Δεν σας καθυστερώ, ε;

-Καθόλου, κυρία μου, καθόλου. Να σας βοηθήσουμε σε κάτι; Να σας πάμε κάπου;

Η ξαφνική εμφάνιση της ηλικιωμένης αυτής κυρίας, της γλυκύτατης μα ταλαιπωρημένης, κάπως μας ξάφνιασε. Μας κοίταζε και με έναν τρόπο έντονο, τέτοιον που σου στέρευε τη σκέψη και έδενε τη γλώσσα κόμπο.

Για τους ποιητές της Κυψέλης

Στη Φωκίωνος Νέγρη, κάπου στη μέση της στη δεξιά μεριά ανεβαίνοντας από τη Δροσοπούλου, υπήρχε κάποτε ένα ψητοπωλείο, παραδοσιακό, όπως όλα όσα έχουμε στον νου μας, με σούβλες μεγάλες στην κουζίνα, με μικρά τετράγωνα ξύλινα τραπέζια ντυμένα με νάυλον και χάρτινα τραπεζομάντηλα. Σε αυτά κάθονταν οι Κυψελιώτες να απολαύσουν το σουβλάκι τους, να πιουν μια μπίρα παγωμένη, να πουν τα νέα τους. Σε αυτά τα τραπεζάκια, στον πλακόστρωτο πεζόδρομο, συναντούσες κάποιες φορές δυο ψαρομάλληδες χαμογελαστούς φίλους να συζητούν χαμηλόφωνα, τρώγοντας τους μεζέδες τους, πίνοντας την μπίρα τους.

Σκέψεις για τον χρόνο που λείπει, καθώς ένας νέος χρόνος έρχεται

Όταν σκέφτομαι τον χρόνο, πάντα τον φαντάζομαι σαν μια χούφτα άμμο που χύνεται μέσα από τις σχισμές που δημιουργούν τα δάχτυλα μιας ανοιχτής παλάμης. Ο χρόνος ξεφεύγει από τον έλεγχό, χάνεται, εξαφανίζεται. Παράξενο. Αυτή η εικόνα μου φέρνει στο μυαλό την κλεψύδρα. Άμμος και πάλι, ως μονάδα μέτρησης του χρόνου σε ένα σύστημα κλειστό και ελεγχόμενο, θεωρητικά υποχείριο του ανθρώπου και κατασκεύασμά του. Πόσο παράδοξο, όμως, το συναίσθημα που η κλεψύδρα προκαλεί είναι ο φόβος, η αγωνία, η επίγνωση της αδυναμίας μας έναντι του χρόνου.

Η Μεσογείων ανασαίνει ελεύθερη

Το είχα ακούσει το νέο, αλλά δεν μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση. Τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στη Μεσογείων, είχα διαβάσει, ξενοικιάστηκαν, η συμμορία ξεσπιτώθηκε, η επιγραφή αποκαθηλώθηκε, το «μαγαζί» έκλεισε. Η οικονομική ασφυξία που προκάλεσε η εκλογική της συντριβή έφερε απτά και ορατά στον καθένα αποτελέσματα. Το είχα ακούσει, το είχα διαβάσει, δεν το είχα δει. Μέχρι χτες το βράδυ.

Μετακόμισα στην ευρύτερη περιοχή που στοιχειωνόταν από τα γραφεία της συμμορίας αυτής πριν περίπου έξι χρόνια, λίγο-πολύ την ίδια εποχή που αυτά είχαν ανοίξει. Και, πιστέψτε με, το να βλέπεις κάθε βράδυ, γυρνώντας από τη δουλειά, τους μαιάνδρους με την αισθητική της χιτλερικής σβάστικας δεν ήταν και το καλύτερο θέαμα για το τέλος της ημέρας. Και όσο και αν συνηθίζεις τον διάκοσμο του κάθε τοπίου στην καθημερινότητα, δεν γίνεται, υπάρχουν πάντα ερεθίσματα που σφίγγουν σαν μέγκενη γύρω από τον λαιμό, προκαλώντας ασφυξία. Και την ασφυξία δεν την συνηθίζει κανείς.

Μια σκέψη για τον κάθε άγνωστο Αντετοκούνμπο

Θυμάμαι ακόμα μια στιγμή από την εφηβική μου ηλικία, εν πολλοίς αδιάφορη, ίσως ασήμαντη. Ήταν καλοκαίρι, μεσημέρι προς απόγευμα μάλλον. Έβλεπα μια ταινία στην τηλεόραση, από αυτές τις εύπεπτες παραγωγές που προορίζονταν κάποτε –ίσως και ακόμα, πλέον δεν ανοίγω την τηλεόραση- για να γεμίζουν τα μεσημέρια μας. «The Air up There» λεγόταν με πρωταγωνιστή τον Kevin Bacon. Λίγο στερεότυπο American dream: ένας scouter ταλέντων πηγαίνει στην Αφρική, όπου, τυχαία, ανακαλύπτει έναν δίμετρο νεαρό. Θαμπώνεται από το ταλέντο του και με τα χίλια ζόρια καταφέρνει να τον πείσει να έρθει μαζί τους στις ΗΠΑ. Εκεί γίνεται ένα αστέρι του NBA.

Σκέψεις εν θερμώ για το αποτέλεσμα των Εκλογών της 26ης Μαΐου...

Καμιά εκλογική αναμέτρηση δεν διεξάγεται στο κενό. Υπάρχουν πάντα κάποιες αρχικές συνθήκες, οι οποίες διαμορφώνουν το σημείο αφετηρίας της. Στη δική μας περίπτωση το σημείο αυτό εντοπίζεται μάλλον στον Γενάρη και τον Ιούλιο του '15. Λιγότερο στον Σεπτέμβρη του ίδιου έτους. Ήταν η χρονιά που η κοινωνία βίωσε το τραυματικό σοκ της προσγείωσης σε μια αντίληψη της πραγματικότητας ως μονοδρόμου. Οι εκλογές του Σεπτεμβρίου ήταν πολύ άμεσες, ώστε να αντιδράσει. Η οργή που είχαν προκαλέσει τα χτυπήματα της κυβέρνησης Σαμαρά επίσης.