Το μίσος

Από τη μία μεριά, ενταταλμένα «όργανα της τάξης» για τη διαφύλαξη της ασφάλειας του πολίτη χτυπούν και απειλούν αδιακρίτως -ιδιαίτερη περί της τάξης αντίληψη, αλήθεια! Από την άλλη μεριά, ένα τσούρμο από θραύδειλα τσογλάνια ορμά σαν κοπάδι από λυσσασμένες ύαινες σε ένα πεσμένο αστυνομικό -τι επαναστατική ανδρεία! Στη μέση μια κοινωνία αμήχανη, φοβισμένη, εξαντλημένη παρακολουθεί τις εξελίξεις, θέλοντας να φωνάξει μα αδυνατώντας να βγάλει έστω έναν ψίθυρο. Στην κορυφή μια πολιτειακή ηγεσία που ενδιαφέρεται μόνο για την επικοινωνιακή διαχείριση και επιχειρεί με γενικεύσεις, συμψηφισμούς και έναν ανόητο κυνισμό να υπεραπλουστεύσει συνθηματολογικά τα πράγματα. Βοηθάει και η αντιπολίτευση σε αυτό, με τις εντυπωσιακές της ρητορικές εμπνεύσεις -νέα προσθήκη στο ρητορικό της οπλοστάσιο ο όρος «Χρυσοχουντίδης». Δεν μπορώ να πω, αν τον είχε φανταστεί 16χρονος θα ήταν ευρηματικός. Τώρα για πρώην Υπουργό, τα σχόλια περιττεύουν... Και υπόβαθρο όλων μια ασταθής κοινωνική πραγματικότητα που φαντάζει αδιέξοδη και προεξοφλεί μελλοντικές αναταράξεις.

Το κράτος δικαίου χρωστάει μια ακόμα νίκη επί του Κουφοντίνα

Κάποιες σκόρπιες σκέψεις συνθέτουν το κείμενο αυτό, όχι εν είδει επιχειρήματος μα πιο πολύ ως πρώτη ύλη για τη διαμόρφωση ενός αμήχανου προβληματισμού. Θυμάμαι ακόμα τη σύλληψη των μελών της 17 Ν. -εκείνη την ημέρα που έσκασε η χειροβομβίδα του Σ. Ξηρού στα χέρια του ήμουν 18χρονο παιδί στα Πατήσια στη Φυτευτή και έπαιζα μπάσκετ, όταν ήχος ελικοπτέρων κάλυψε τον γδούπο της μπάλας στο τσιμεντένιο δάπεδο του γηπέδου. Ήταν η περιβόητη γιάφκα, βλέπετε, ένα τετράγωνο πιο πάνω.

Πάνε από τότε 18-19 χρόνια, κάπου τόσα. Η σύλληψη των πρωτίστως δολοφόνων και κατ’ επέκταση τρομοκρατών της 17 Ν. ήταν μια μεγάλη νίκη του κράτους δικαίου -και, γιατί όχι, της δημοκρατίας. Ως δολοφόνοι οδηγήθηκαν ενώπιον της δικαιοσύνης, ως δολοφόνοι κρίθηκαν και ως δολοφόνοι φυλακίστηκαν. Η πολιτεία διασφάλισε για αυτούς ό,τι ακριβώς όφειλε -ό,τι την καθιστά αξιακά κυρίαρχη στις σύγχρονες κοινωνίες. Διασφάλισε την απόδοση της δικαιοσύνης.

Η «κανονικότητα» και άλλα φανταστικά τέρατα της εποχής μας

 Είχατε προσπαθήσει ποτέ με όλες σας τις δυνάμεις να γίνετε δεκτή/ός σε ένα «άντρο ανομίας»; Σχεδιάζατε ποτέ να περάσετε ένα όμορφο σαββατόβραδο σε ένα μπαρ στο «άβατο των Εξαρχείων»; Αντιληφθήκατε ποτέ ότι, κλεισμένοι μέσα στο αυτοκίνητό σας κάπου στη Λεωφόρο Κηφισίας, μπερδεμένοι μέσα στους λαβυρίνθους της ελληνικής γραφειοκρατίας και απογοητευμένοι από την κομματοκρατία, βιώνατε την «κανονικότητα»; Όταν η πανδημία μπήκε στη ζωή σας, επισκεφθήκατε ποτέ κάποιον φίλο ή κάποια φίλη σας για να συμμετάσχετε σε ένα ξέφρενο και ανεύθυνο «κορονοπάρτι»; Και σκεφτήκατε ποτέ ότι είστε απόλυτα υπεύθυνοι που η επιστροφή στην «κανονικότητα» καθυστερεί, καθώς δεν επιδεικνύετε την αρμόζουσα για την εποχή «ατομική ευθύνη»;

Το εμβόλιο, ο θρίαμβος αυτός του επιστημονικού ορθολογισμού

 Η αρχή κάθε χρονιάς είναι πάντα ένα ορόσημο. Συμβατικό, αλλά σίγουρα σημαντικό. Όλοι μας αναλογιζόμαστε, συνειδητά ή ασυνείδητα, τον χρόνο που πέρασε, τους στόχους που υλοποιήθηκαν, τις στιγμές και τις εμπειρίες που μας προσέφερε. Όλα αυτά που έμελλε να γίνουν η σκευή του ίδιου μας του εαυτού. Νομίζω δεν υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που τις ημέρες αυτές δεν στρέφει το βλέμμα του προς το παρελθόν, αναπολώντας τις στιγμές που πέρασαν και χάθηκαν. Γιατί ο χρόνος, τουλάχιστον όπως τον βιώνουμε και τον αντιλαμβανόμαστε, πάντα κινείται ευθύγραμμα σαν ένα βέλος σύμφωνα με τον Eddington. Ο χρόνος είναι μη αναστρέψιμος, τα πάντα περνάνε και τίποτα δεν μπορεί να γυρίσει πίσω.

Κορονοϊός: Ας αφήσουμε τα «ψεκάσματα», ας περάσουμε στη διαχείριση

 Παράξενη περίοδος, αδιαμφισβήτητα. Όπου και αν κοιτάξεις γύρω σου, ό,τι και αν σκεφτείς, οι διαφορές με το μόλις πρόσφατο παρελθόν είναι χαώδεις. Στα απαραίτητα εφόδια της καθημερινότητας έχει προστεθεί η μάσκα, απόβλητα από τις συνήθειές μας είναι η αγκαλιά, το φιλί, ο θερμός χαιρετισμός. Η συνήθης  εγκαρδιότητα (ειλικρινής ή όχι, μικρή σημασία έχει) και ο αυθορμητισμός έχουν δώσει τη θέση τους στην απόσταση ασφαλείας. Χτυπήματα γερά στη νοοτροπία της χώρας μας όλα αυτά. Και σαν να μην έφταναν, κλειστή και πάλι η εστίαση, στοιχείο δομικό της κουλτούρας, της ζωής μας αλλά και του κοινωνικού μας ιστού. Κάτι από την Ελλάδα που ξέρουμε έχει χαθεί Τώρα ειδικά, που η μέρα όλο και μικραίνει, οι ψηφίδες αυτής της νέας πραγματικότητας, της -ας ελπίσουμε- προσωρινής, όλο και μοιάζουν με συνθήκες εγκλεισμού.

 Αναγνωστάκης Μ. "Η απόφαση".

Είστε υπέρ ή κατά;

Έστω απαντήστε μ’ ένα ναι ή μ’ ένα όχι.

Το έχετε το πρόβλημα σκεφτεί.

Πιστεύω ασφαλώς πως σας βασάνισε.

Η Μόρια, το ζύγι της ανθρωπιάς

 Οι εικόνες από τους προσφυγικούς καταυλισμούς στη Μόρια και τη Σάμο που έγιναν παρανάλωμα του πυρός είναι γνωστές, πολυπροβεβλημένες. Δεν θα σταθώ σε αυτές. Δεν θα σταθώ ούτε στο ανθρώπινο δράμα των προσφύγων και την απίθανη και ξεχωριστή Οδύσσεια που έφερε τον καθέναν τους στη χώρα μας. Αυτά, παρότι αδιαμφισβήτητα, είναι δύσκολο να γίνουν κατανοητά, όσο και αν όλοι επικαλούμαστε λίγο αφελώς την ιδιότητα της περίφημης ενσυναίσθησης. Το κατά πόσον, όμως, το δράμα και οι περιπέτειες αυτές γεννούν τον ελάχιστο έστω προβληματισμό ή ακόμα και μια στιγμιαία περίσκεψη είναι, αν αν θέλετε, δείκτης ανθρώπινης υπόστασης και ουσίας.