Η μαύρη Αθηνά και τα χίλια κακά της τρέλας μας

 

Θα έχετε ακούσει για την υπερπαραγωγή του Christopher Nolan που είναι στα σκαριά και θα προβληθεί στις οθόνες μας κάπου μέσα στο 2026. Κι αν όχι, με χαρά το γράφω εδώ: Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας του Ομήρου με τίτλο ομώνυμο του έπους.

 

Τριάντα χρόνια μετά την «Οδύσσεια» με πρωταγωνιστή τον Armand Assante και είκοσι κάτι χρόνια μετά την «Τροία» του Pettersen, τα έπη του Ομήρου, τα  πρώτα λογοτεχνικά έργα του κόσμου που έμελλε να ονομαστεί «δυτικός», επιστρέφουν στο κινηματογραφικό προσκήνιο με μια παραγωγή υπεραστέρων και με πολλές προσδοκίες να τη συνοδεύουν. Μέχρις εδώ, όλα καλά, για τους δε λάτρεις της Οδύσσειας, υπέροχα.

Μην αδιαφορείτε για τα χαλίκια

 Καθημερινή σκηνή σε παιδική χαρά. Ένα παιδάκι, από την αρχή που αναπτύσσει μια σχετικά αυτόνομη κίνηση, από όταν αισθάνεται ικανό να στηριχτεί, έστω για λίγο, στις δικές του δυνάμεις, ενθουσιάζεται με τα χαλίκια. Είναι η υφή τους; Είναι ο ήχος τους, όταν αυτά πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο, ο οποίος ίσως θυμίζει στα αγύμναστα αυτιά τους κάτι από τον υπόκωφο παφλασμό της θάλασσας; Είναι η αίσθηση ότι μπορούν να σηκώσουν, να μετακινήσουν, να ασκήσουν δύναμη πάνω σε ένα αντικείμενο; Είναι απλά η πολλαπλότητά τους, που τα καθιστά θελκτικά στα παιδικά μάτια; Δεν είμαι αναπτυξιολόγος, δεν ξέρω, υποθέσεις, πιθανόν άστοχες, επί εμπειρικών παρατηρήσεων διατυπώνω.

Woke και πάλι…

 

Δεν ξέρω, γράφοντας τις γραμμές αυτές, αν και κατά πόσον το θέμα της, ανύπαρκτης πλην περίφημης, «woke ατζέντας» είναι στην καρδιά της επικαιρότητας.

 

Θα ξεπεράσει η Δύση το σταυροδρόμι;

 Είναι ένα ιστορικό σταυροδρόμι. Δύσκολα μπορεί κανείς να μην το δει, μόνο αν κλείνει εθελότυφλα τα μάτια του. Είναι σαν όλες οι δυνάμεις του κόσμου να συλλειτουργούν με σκοπό την αναδιάταξή του. Ένα μοντέλο του χάους. Έχει ξανασυμβεί στο παρελθόν, χώρες να αποσυντίθενται, ηγεσίες κραταιών δυνάμεων να παραπαίουν, άλλες να εκφυλίζονται και νέες συμμαχίες (έστω, πρόσκαιρες λυκοφιλίες) να διαμορφώνονται. Μια εισερχόμενη μεταβλητή και όλα κλυδωνίζονται.

Εξαρχείωση

 Είναι μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες. Κάποιος θα τη χαρακτήριζε διαστροφή, αλλά έτσι αντιμετωπίζονται πολλές συνήθειες, ως μια ιδιοτροπία του κάθε ανθρώπου. Όταν βρίσκω ελεύθερο χρόνο, όλο και σπανιότερα, τον αξιοποιώ σε μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας: Μεταξουργείο, Ομόνοια, Πανεπιστήμιο, Εξάρχεια, Κολωνάκι, Κυψέλη, πλ. Βικτωρίας, κυρίως εκεί. Για κάποιον λόγο τα μέρη αυτά μού ασκούν τεράστια γοητεία, ήδη από τα φοιτητικά χρόνια. Θα ισχυριζόμουν δε, με μια δόση υπερβολής, ότι τα γνωρίζω στενό-στενό.

Πώς γίνεται να τρέχεις μόνος και να έρχεσαι δεύτερος;

 Είναι πολλές οι παρόμοιες ιστορίες, πολλές έρχονται κατευθείαν από τη λαϊκή παράδοση, άλλες από τον αθλητισμό, άλλες από κινηματογραφικές ταινίες και κάποιες από μικρότερης πνευματικής αξίας δημιουργήματα, όπως είναι οι σειρές και τα κακής ποιότητας βιβλία τσέπης. Ωστόσο, όλα είναι βγαλμένα από τη ζωή. Και σε όλα υπάρχει κάποιο αίτιο που αφορά τον ανθρώπινο παράγοντα. Εδώ σκόπιμα θα παραγνωρίσω την τυχαιότητα. Το κύριο αίτιο πάντα είναι η αλαζονεία, η οποία γεννά και τα δευτερεύοντα αίτια στην αιτιώδη αλυσίδα. 

«Free Gaza» τρεις φορές την ημέρα, σαν συνταγή γιατρού

 Τείνει να γίνει επιδημία. Μια ορμώδης και ηχηρή επίδειξη ανθρωπιάς και ανθρωπισμού –λεπτά τα όρια των δύο εννοιών– κατακλύζει την καθημερινότητά μας και τα social media, κυρίως δε αυτά. Ένα νέο μέσο διαχωρισμού των «δικών μας», των καλών, και «των άλλων», των κακών.

Από τον βανδαλισμό τοιχογραφίας για τη γενοκτονία των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη, 2023.