Δεν θα έγραφα αυτές τις γραμμές, αν κάποιες απλές καθημερινές κουβέντες δεν μου προκαλούσαν αυθόρμητο εκνευρισμό και δυσκολία στη διαχείρισή τους.
Είμαστε τόσο επιρρεπείς στον επικριτικό σχολιασμό και στην ισοπέδωση, στο «κράξιμο», χωρίς αυτό να μας προβληματίζει. Δεν είναι μόνο που δεν χρωστάμε καλό λόγο για τίποτα και για κανέναν, αλλά περιμένουμε στη γωνία να στάξουμε απρόκλητο φαρμάκι για όλους, όλες και όλα. Κυρίως δε για ό,τι και όποιον/α μάς υπερβαίνει σε αξία.
